Yaş 35 yolun yarısı demiş şair ,benim yaşım 37 yolun yarısını  da geçmişim :(Kendimi o kadar yorgun ve bitkin hissediyorum ki .....zaman zaman yaşıyorum bu duyguyu aniden bir stres basıyor,boğuluyorum sanki ,ne kendime ne çocuklarıma yetemiyorum .Bir anne olarak' ta en kötüsü çocuklara yetememek ,onların ihtiyaçlarını karşılayamamak.'

Onca senenin vermiş olduğu  yükü omuzum da tek başıma iki çocuklu bir anne olarak yaşamanın vermiş olduğu yorgunluk belkide.

Çocuklarım benim bu hayattaki yaşama sebebim,iyi ki varlar ,onları çok seviyorum.Belkide en baştan yazmak lazım,yavaş yavaş, sindire sindire .

BUGÜN GÜNLERDEN CUMA

Bugün haftanın son günü .Yine yoğun ve yorucu bir gün geçirdim.Yazmaya fırsatım olmadı.Bugün Rıfat'ın matematik sınavı vardı,dün ders çalıştık ama çok umudum yok .Hatta sinirlendim , kızdım sonrada çok üzüldüm.Onun üzülmesine hiç dayanamıyorum.

   Neyse akşam yazmaya devam ederim,iş vakti insan çok konsantre olamıyor.

Öğrenecek çok şey var :))

Daha öğrenecek çok şey var .Şimdi blogumu kızkardeşimle paylaştım o bu işin ustası :)onunda katkılarıyla herşey daha güzel olacak.Kız kardeşimin de iki kızı var , onlarda benim kızım sayılır,onları çok ama çok seviyorum.Yağmurum ve Aylinim.

Aylini sevmem diyordum ,yağmurun üstüne ama bir bebek bu kadar mı güzel olur ?(sanırım benimki olduğundan çok güzel geliyor)bayılıyorum ona öpmeye koklamaya doyamıyorum.Ailenin en küçük ferdi birazda ondan çok tatlı tek mıncıklanacak kişi.

  Diğerleri büyüdü kendi meşgaleleri var bizimle alakaları yok varsa yoksa bilgisayar,cep telefonu.Bu zamanın en kötü şeyi teknoloji olsa gerek insanları birbirinden uzaklaşıyor :((

         Benim bir huyum var , ne zaman albümlere baksam hüzünlenip hüngür hüngür ağlarım.Az önce paylaştığım resimde bana  aynı  etkiyi yaptı.Onların gülen yüzü benim için dünyadaki herşeye bedel,keşke hep öyle kalabilseydik o mutlu anda.. zaman dursa ve hep öyle kalsaydı.Keşke hep çocuk kalsalardı,ama büyüyorlar ve büyüdükce sorunları , ihtiyaçları daha da fazla oluyor en önemlisi onlarda birer birey oluyorlar,ama malesef yaşadığımız şartlarda insanların birey olma hakkına kimse saygı duymuyor,herkes kendi kuralları dahilinde yaşanmasını istiyor.Ben çocuklarımın özgür olup kendi ayakları üstünde durmalarını istiyorum,umarım bunu başarabilirler.Bizim çocukluğumuzla şimdiki çocuklar çok farklı , daha rahat ,daha özgürler,düşündükleri söyleyebilip kimseden korkup çekinmiyorlar , eskiden önce misafirler ve büyükler sofrada yemeğini yerken şimdi en baş köşede sevgili çocuklarımız oturuyor,bu çok güzel bir şey bence :)

       Sanki daldan dala atlıyorum , bir yerden başlayıp sürekli başka yerlere atlıyorum.Aslında Şafak ve Rıfat için ayrı bloglar açmalıydım,ikiside o kadar farklı ve yazacak o kadar şey varki .....

Bir zamanlar biz...

ÇOK GÜZEL BİR HİKAYE...

Bu yazıyı okuduğumda çok duygulandım , paylaşmak istedim.

MUTLAKA OKUMANIZI TAVSİYE EDERİM ! 

{CANIM OĞLUMA / KIZIMA }

Benim yaşlandığımı düşündüğün gün
Sabırlı ol lütfen ve beni anlamaya çalış…

Yem.ek yerken üstümü kirletirsem
üzerimi değiştirecek gücüm yoksa.

Lütfen sabırlı ol. Benim sana bir şeyler öğretmek için seninle ilgilendiğim zamanları hatırla...

Seninle konuşurken, sürekli aynı şeyleri 1000 kere tekrarlıyorsam… sözümü kesme beni dinle.

Sen küçükken, uyuyana kadar sana aynı hikayeyi
1000 defa tekrar tekrar okumak zorunda kalıyordum.

Banyo yapmak istemediğimde;

Beni utandırma yada azarlama…

Seni banyoya götürmek için icat ettiğim küçük yöntemlerimi
ve oyunlarımı hatırla…

Yeni teknolojiler karşındaki cahilliğimi görürsen…
bana zaman tanı ve beni yüzünde alaycı bir gülümsemeyle izleme…

Bazı zamanlarda unutkan olursam yahut konuşmalarımızda ipin ucunu kaçırırsam… lütfen hatırlamam için gerekli zamanı bana tanı… eğer hatırlayamazsam, sinirlenme… çünkü asıl önemli olan benim konuşmam değil, senin yanında olabilmem ve senin beni dinliyor olmandır.

Ben sana bir sürü şeyi nasıl yapacağını gösterdim…

İyi yemek yemeyi, iyi giyinmeyi… yaşamı göğüslemeyi…

Eğer birşey yemek istemezsem, baskı yapma bana. Ne zaman yemem yada yememem gerektiğini ben gayet iyi bilirim.

Ve yaşlı bacaklarım yürümeme izin vermediğinde bana elini ver…

Tıpkı, benim sana ilk adımlarını atarken verdiğim gibi.

Ve bir gün artık daha fazla yaşamak istemediğimi söylediğimde… ve ölmek istediğimi…

kızma… Birgün anlayacaksın…

yaşımın; zevk alma değil artık idareten yaşama yaşı olduğunu anlamaya çalış,

Bir gün şunu anlayacaksın:

hatalarıma karşın hep senin için iyi olanı gerçekleştirmeye çabaladım ve

senin yolunu hazırlamaya çalıştım

Senin yanında olduğumda üzgün, kızgın yada güçsüz hissetme kendini.

Benim yanımda olmalısın, beni anlamalısın ve bana yardım etmelisin.

Yürümeme yardımcı ol… ve yolumu sabır ile, sevgi ile bitirmeme....

Benim için yaptıklarını, bir gülümseme ve senin için her zaman taşıdığım çok derin bir sevgi ile geri ödeyebilirim ancak.

Seni çok seviyorum oğlum/kızım….
Ve hep seveceğim…

Alıntıdır.

          Yarın Rıfat'ın matematik yazılısı var,onun için sorular hazırladım.Akşam kimbilir ne zorluklarla ders çalışacağız.Rıfat ders çalışmayı hiç sevmiyor.İlk okula başladığı günden beri okulu ve ders yapmayı hiç sevmedi,belkide yaşadıkları bunun sebebidir,çok sağlıklı bir çocukluk dönemi geçirmedi ufak yaşta babasıyla yollarımız ayrıldı o günden sonra kendimize ait bir hayatımız olmadı.Şafak ise tam tersi çok güzel çok rahatlık içinde bir çocukluk geçirdi ve ilkokul döneminde  hiç zorluk çekmedi , çok başarılı bir çocuk oldu , ama oda ortaokul döneminde ve şu an lise döneminde çok zorluklar yaşadı ve yaşamaya devam ediyor,kapalı bir kutu gibi benden o kadar uzakki ...buda kendimi kötü hissetmeme neden oluyor,ama ergenlik döneminde çocuklar anne ,baba ve büyüklerine karşı öfke duyarmış bu çok normalmiş ve bu bizi sevmedikleri anlamına gelmiyormuş,en azından bunu öğrenmiş olmam beni rahatlattı.

İnsanın yazdıkca yazası geliyor,ne kadar çok yaşanmışlık var anlatılacak ,yavaş yavaş ,aklıma geldikce ve yaşadıkca  yazacağım inşallah.