Benim bir huyum var , ne zaman albümlere baksam hüzünlenip hüngür hüngür ağlarım.Az önce paylaştığım resimde bana  aynı  etkiyi yaptı.Onların gülen yüzü benim için dünyadaki herşeye bedel,keşke hep öyle kalabilseydik o mutlu anda.. zaman dursa ve hep öyle kalsaydı.Keşke hep çocuk kalsalardı,ama büyüyorlar ve büyüdükce sorunları , ihtiyaçları daha da fazla oluyor en önemlisi onlarda birer birey oluyorlar,ama malesef yaşadığımız şartlarda insanların birey olma hakkına kimse saygı duymuyor,herkes kendi kuralları dahilinde yaşanmasını istiyor.Ben çocuklarımın özgür olup kendi ayakları üstünde durmalarını istiyorum,umarım bunu başarabilirler.Bizim çocukluğumuzla şimdiki çocuklar çok farklı , daha rahat ,daha özgürler,düşündükleri söyleyebilip kimseden korkup çekinmiyorlar , eskiden önce misafirler ve büyükler sofrada yemeğini yerken şimdi en baş köşede sevgili çocuklarımız oturuyor,bu çok güzel bir şey bence :)

       Sanki daldan dala atlıyorum , bir yerden başlayıp sürekli başka yerlere atlıyorum.Aslında Şafak ve Rıfat için ayrı bloglar açmalıydım,ikiside o kadar farklı ve yazacak o kadar şey varki .....